همه چیــز خالی است

    دل

    خانه

     کـــوچه

       رد می شوی از تابلوی جـــدولی که پــر از خجالت است

     . 

     .

     .

       ســــرخ بنویس

            جریمه ی چشمــــان بی رمقی

                که میــــان سوسوی نجــــواها

                           جــــدایی افکنده

        پ.ن :

            بیا فــــال  ات را بگیـــــرم

         در برهـــوت پیشانی ات ستـــاره ام فروخته ای نفروختنی است .

 به هميـــن سادگـــي 

 .

.

 آخريــن بوسه به پاس چشمـــانت 

   خوشه مـــي دهد

.

.

   من از تو باقي مي مـــانم

 و باريكه هاي احساس تو را رنـــج مي كشـــــم 

پ. ن :

   در مـــن بميــــــر و مرا به دور هجاي چشمانت بپيچ 

 از تو چه پنهان چند صباحی است دلواپس پنجره هـایـــــم   /

   پ . ن:

     همه ی دستها به طمع چیدن تو دراز می شوند  /   اما دل من به دست تو چیده شد  .

    چشمــانم یک رنگ است

               چـــرا ؟!

                        تــرا رنگی  می بینـــم !

 پ.ن :

    نفرین کدام دل شکسته / به خطا شبت را شکاف زده / که اینگونه قدم بر چشمم می نهی